امشب ای شمع گر از دیده رود اشک رواست

که شب ماتم جانسوز ولی نعمت ماست

امشب ای شمع چو من اشک بیفشان و بسوز

خاصه بر حال غریبی که غریب الغرباست

یا رب این آه غم انگیز ز کاشانه ی کیست

یا رب این ناله ی جانسوز غریبی زکجاست

شمع بر حال پریشان غریبی گرید

که گدازان جگرش از ستم زهر جفاست

ای ابا سلط در خانه به بیگانه ببند

که جواد از ره دور آید و مهمان رضاست

گو به معصومه به بالین برادر بشتاب

که رضا دست خوش محنت و اندوه بلاست

جامه ی سوگ بپوشیم که ایام غم است

اشک ماتم بفشانیم که شب های عزاست

یک طرف رحلت پیغمبر پاکیزه گهر

پیشوایی که از او پایه ی توحید به پاست

یک طرف زهر ستم بر دل پر خون حسن

آتشی زد که زدوده دل او تیره فضاست

قبر ویران حسن شاهد مظلومی او

گر که بر غربت او خون رود از دیده رواست

آه کز جور ستمکاری مأمون پلید

ناله ی غربت سلطان خراسان برخاست

چه رضایی که ستوده است بر دشمن و دوست

چه رضایی که پسندیده ی مردان خداست

این رضا کیست که دلها همه خوشنود از اوست

این رضا کیست که بر درد دل خلق دواست

ای ضعیفی که تو را پشت و پناهی نبود

شو پناهنده به شاهی که معین الضعفاست

ساکن کوی رضا باش که این ابر کرم

سایه ی رحمت او بر سر سلطان و گداست

در دبستان رضا درس فضیلت آموز

که دبستان رضا مکتب تسلیم و رضاست

دامن ضامن آهو اومده از دست که او

دوست را ضامن و فریاد رس روز جزاست

سخن سوختگان سوزی و حالی دارد

لیک سوزنده تر از هر سخنی شعر رساست

کوثر خون تو می جوشد هنوز          کام جان زین باده می نوشد هنوز

در تجلی نور تو در طور جان            کربلایت هر زمان و هر مکان

قامتت تکیه گه عرش خداست          اوج خلق خالق ارض و سماست

ای نجات آدم از هجران یار             ای به طوفان نوح را صبر و قرار

ای طبر اندر کف جدت خلیل            نور موسی در عبور از رود نیل

از تو پیغمبر تو از پیغمبری            پاسدار دین حق تا محشری

ای حسین ای سرو بستان وجود          پیش تو خیل ملائک در سجود

عشق را مفهوم و معنا نام توست     حسن مست قطره ای از جام توست

ای گل گلدان آغوش رسول            ای در مکتوم زهرای بتول

هر فضیلت را تو حرف آخری               در صدف عرش خدا را گوهری

گر ستون بر نیزه ی دین شد نماز            تو نمازی را ستون ای سرو ناز

عقل حیران در تو و در کار تو                 دل غریب ماتم خون بار تو

ای میان امت جدت غریب                ای عزیز بی شکست و بی شکیب

ای وجودت مظهر ایثار و درد                حق به مظلومیتت خون گریه کرد

بر لب دریا لبت خشکیده بود                 آب از خجلت به خود پیچیده بود

تن مشبک خشک لب گرمای ظهر            بین رحمان با تو راز سر به مهر

بهر پرواز تو هفتاد و دو بال            مقصدت قرب خدای ذوالجلال

ای رضای حق رضایت یا حسین          مشتری باشد خدایت یا حسین

یا حسین شرمنده ام از این سخن           من غلام تو ، تویی آقای من

درد دلم را گوش کن مولا حسین جان

خواهم بگویم قصه ی شام غریبان

غربت گلویم را همیشه می فشارد

وقتی که دستم این لغت را می نگارد

احوال اطفال حرم سامان ندارد

گویی که این شام سیه پایان ندارد

وقتی که رفتی خیمه ها آتش فکندند

گفتند که دیگر آب را بر ما نبندند

در گوشه ای سکینه بر نعش علمدار

گوید عمو آزاد شد ، پا شو بیدار

در یک طرف گهواره ی اصغر شکسته

بر سینه کوبان مادرش در بر نشسته

گو با علی فرزند بیمارت چه سازم

کز خستگی نشسته خاکم من نمازم

وقتی که فهمیدم کمی اینک به هوشم

نا گه صدای ناله ای آمد به گوشم

دیدم که سجادت به روی خاک نشسته

بر دست خود دارد انگشتی شکسته

آن را دمادم می گذارد روی چشمش

با هر نفس صدا زنم سجاد اسمش

شام غریبان غربت نهایی ما

در کوفه نوبت رخ الهی ما

از ابتدای این شب آید بوی غربت

پایان این شب سیه باشد اسارت

الوداع الوداع امشب شب عاشورا

دور خیمه بر سر زنان زهرا

شب قتل و شب بیداری یاران حسین است

شب آمادگی لاله عزاران حسین است

شب عشق است و شب راز و نیاز وشب نوراست

خیمه ی سرور دین قبله گه وادی نور است

شب دیدار و هماهنگی و اعلام حضور است

همه را گوش و دل زنده به فرمان حسین است

همه در ذکر دعا و همه شب زنده و بیدار

همه سرمست می اشک و همه تابع این کار

بهر جانبازی فردا همه آماده ی پیکار

شیر مردی به در خیمه نگهبان حسین است

شب مردان خدایی شب تسبیح و منادات

همه با روی گشاده همه در حال مناجات

هر کجا می نگری قبله ی نور است و مصافات

روشنی بخش حرم چهره ی عطشان حسین است

خیمه گاهی که بود خیمه گه آیه ی تقدیر

همه ذکر و همه نور و همه گل واژه ی تکبیر

همه دل حاصله ی عشق حسینی شده تنویر

به دعا زمزمه و نغمه ی قرآن حسین است

لحظه لحظه شب عاشور به پایان شده نزدیک

گاه رزم آوری قبله ی ایمان شده نزدیک

حمله لشکر حق بر صف عدوان شده نزدیک

تا ببینیم که که فاتح به میدان حسین است؟

داد پیغام حسین به پسر سعد ستمکار

که دمی داد من و ای سپه کفر نگه دار

بیش از این قلب عزیزان خدا را مده آزار

شب آخر شب سوز است شب حیران حسین است