سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست و در اندوه صدايي جان دادن که به من مي گويد:
"دستهايت را
دوست مي دارم."
دستهايم را در باغچه مي کارم
سبز خواهم شد مي دانم.. مي دانم.. مي دانم
و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت.

گفت آنقدردوستت دارم که اگربگویی بمیرمیمیرم ... حرفش راباورنکردم گفتم بمیر.....

                اکنون سال هاست درتنهایی مانده ام.....

                   کاش امتحانش نمیکردم........

                           (دوستت دارم مسعود...)

آری آغازدوست داشتن است

                گرچه پایان راه ناپیداست

 من به پایان نیندیشم

                    که همین دوست داشتن زیباست

                     تقدیم به همسرگلم امین